Nanthawan Laithong

ขอนแก่นกำลังเดินเข้าสู่สงครามค้าปลีกครั้งสำคัญ เมื่อ 3 โปรเจกต์ขนาดใหญ่ทั้งเก่าและใหม่ กำลังแข่งขันกันเพื่อชิงกำลังซื้อของภาคอีสาน การเกิดขึ้นของศูนย์การค้ารุ่นใหม่แสดงให้เห็นว่าขอนแก่นเป็นหนึ่งในเมืองเศรษฐกิจที่สำคัญของอีสาน เพราะทุกโครงการต่างกำลังเดิมพันกับอนาคตของเมือง ทั้งพฤติกรรมผู้บริโภค ไลฟ์สไตล์คนรุ่นใหม่ การเติบโตของอสังหาริมทรัพย์ และเศรษฐกิจสร้างสรรค์ที่กำลังขยายตัวอย่างรวดเร็วในขอนแก่น เริ่มจาก Central Khon Kaen ศูนย์การค้าขนาดใหญ่ที่เปิดมามากกว่า 17 ปี ด้วยพื้นที่กว่า 200,000 ตารางเมตร และมูลค่าโครงการกว่า 3,909 ล้านบาท ห้างแห่งนี้คือโครงสร้างพื้นฐานทางเศรษฐกิจของขอนแก่น ที่ช่วยยกระดับเมืองให้กลายเป็นศูนย์กลางการค้าของอีสานตอนกลาง ตั้งแต่วันที่เปิดให้บริการในปี 2552 เซ็นทรัลได้เปลี่ยนพฤติกรรมการใช้ชีวิตของคนขอนแก่นจากเมืองผ่านให้กลายเป็นเมืองปลายทาง ทั้งด้านการช้อปปิ้ง การลงทุน และการท่องเที่ยว โดยผลประกอบการปี 2567 ที่มีรายได้กว่า 1,140 ล้านบาท และกำไรกว่า 527 ล้านบาท ยิ่งแสดงให้เห็นว่ากำลังซื้อของขอนแก่นยังแข็งแรงมาก แม้เศรษฐกิจไทยจะชะลอตัวก็ตาม และสิ่งสำคัญคือ เซ็นทรัล ขอนแก่น ยังเป็นตัวเร่งให้ราคาที่ดินในโซนศรีจันทร์และ CBD เมืองขอนแก่นพุ่งขึ้นอย่างมหาศาลในช่วงสิบปีที่ผ่านมา และล่าสุด Central Khonkaen Campus กำลังจะเปิดตัวในวันที่ 20 พฤษภาคม 2569 พร้อมแนวคิด “The New Dimension of Lifestyle” บนพื้นที่กว่า 67,000 ตารางเมตร และงบลงทุนกว่า 3,000 ล้านบาท โปรเจกต์นี้สำคัญมาก เพราะเซ็นทรัลไม่ได้มองขอนแก่นเป็นเพียงเมืองจังหวัดอีกต่อไป แต่กำลังมองในฐานะเมืองมหาวิทยาลัยและเศรษฐกิจแห่งอนาคต ทำเลใกล้มหาวิทยาลัยขอนแก่น โรงพยาบาล และย่านคนรุ่นใหม่ คือการวางยุทธศาสตร์เพื่อจับกลุ่มกำลังซื้อใหม่ ทั้งนักศึกษา บุคลากรทางการแพทย์ Digital Worker และชนชั้นกลางรุ่นใหม่ที่กำลังเพิ่มขึ้นในเมือง ขณะเดียวกัน การพัฒนาแบบ Mixed-Use ที่รวมศูนย์การค้า คอนโด และโรงแรม GO! Hotel แห่งแรกของอีสานอีกด้วย อีกด้านหนึ่ง KAENKET “ค้าปลีกท้องถิ่นยุคใหม่” ที่น่าจับตามอง เป็นการรีโนเวตพื้นที่ตึกคอมเดิมให้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง ภายใต้แนวคิด “From Void to Vibe” ซึ่งสะท้อนเทรนด์ Adaptive Reuse ที่กำลังได้รับความนิยมทั่วโลก การลงทุนกว่า 500 ล้านบาท บนพื้นที่ 35,000 ตารางเมตร อาจเล็กกว่าเซ็นทรัล แต่จุดแข็งคือความเป็น Local และความเข้าใจคนขอนแก่นอย่างลึกซึ้ง KAENKET ไม่ได้พยายามแข่งขันด้วยขนาด แต่แข่งขันด้วยบรรยากาศ ความร่วมสมัย และการเป็นพื้นที่ของชุมชนเมืองรุ่นใหม่ โมเดลนี้สำคัญต่อเศรษฐกิจขอนแก่นมาก ซึ่งเป็นธุรกิจท้องถิ่นกำลังปรับตัวจากค้าปลีกแบบเดิม ไปสู่ Lifestyle Community Space ที่ผสมทั้งอาหาร คาเฟ่ ศิลปะ อีเวนต์ และวัฒนธรรมเข้าด้วยกัน ซึ่งสอดคล้องกับพฤติกรรมผู้บริโภครุ่นใหม่ที่ไม่ได้ต้องการแค่ที่ซื้อของเท่านั้น […]

กว่าจะเติบโตเป็นโรงเรียนมัธยมขนาดใหญ่ที่มีนักเรียนนับพันในวันนี้ หลายแห่งล้วนมีจุดเริ่มต้นเล็กๆ บางโรงเรียนเคยเป็นเพียงโรงเรียนประจำอำเภอที่มีอาคารไม้ไม่กี่หลัง บางแห่งเริ่มจากการรวมทรัพยากรของชุมชน หรือแม้แต่การแยกขยายจากโรงเรียนเดิมเพื่อรองรับจำนวนเด็กที่เพิ่มขึ้นตามการเติบโตของเมืองและเศรษฐกิจท้องถิ่น ที่สำคัญโรงเรียนทำหน้าที่เป็นรากฐานสำคัญในการสร้างคน สั่งสมความรู้ และยกระดับคุณภาพชีวิตของผู้คนมาอย่างต่อเนื่อง การย้อนกลับไปมอง “ชื่อเดิม” ของสถาบันเหล่านี้ จะพบว่า หลายโรงเรียน อย่างเช่น ปทุมเทพวิทยาคาร (หนองคาย) เกิดจากการควบรวมระหว่างโรงเรียนชายและโรงเรียนสตรี ซึ่งเป็นยุคสมัยที่การศึกษาไทยเริ่มก้าวข้ามขีดจำกัดทางเพศ และมุ่งเน้นการสร้างสถาบันการศึกษาขนาดใหญ่ที่เพียบพร้อมด้วยทรัพยากร จำนวนนักเรียนที่พุ่งสูงเกิน 4,000 คน ในบางสถาบันอย่าง ขอนแก่นวิทยายน 4,535 คน, อุดรพิทยานุกูล 4,389 คน และ สุรนารีวิทยา 4,324 คน แสดงให้เห็นถึงการกระจุกตัวของความเจริญและโอกาสทางการศึกษาในหัวเมืองหลัก ซึ่งโรงเรียนเหล่านี้ทำหน้าที่เป็นแม่เหล็กดึงดูดทรัพยากรมนุษย์จากอำเภอข้างเคียง เข้ามารวมกันในระดับจังหวัดนั่นเอง อย่างไรก็ตาม แม้กระทั่งชื่อที่เปลี่ยนจากโรงเรียนประจำอำเภอนางรอง มาเป็น นางรอง หรือจากชื่อวัดมาเป็นชื่อพระราชทาน แต่ความเป็นสถานศึกษาประจำถิ่นยังคงแข็งแกร่งเสมอ ซึ่งก็เป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้เกิดเครือข่ายศิษย์เก่าที่เหนียวแน่นและกลับมาพัฒนาบ้านเกิดอีกด้วย แม้แต่ละโรงเรียนจะมีจำนวนนักเรียนและประวัติศาสตร์ที่ต่างกัน แต่จุดร่วมที่เหมือนกันคือการสร้างคนอย่างมีคุณภาพ บางโรงเรียนอาจโดดเด่นด้านวิชาการและการแข่งขันโอลิมปิกวิชาการ ในขณะที่บางแห่งเด่นด้านกิจกรรม กีฬา หรือศิลปวัฒนธรรมพื้นถิ่น ซึ่งความหลากหลายนี้เองที่เป็นเสน่ห์และเป็นสิ่งสำคัญที่ทำให้ระบบนิเวศการศึกษาของอีสานมีความสมบูรณ์ โดยสถาบันเหล่านี้คือแหล่งหล่อหลอมผู้นำในทุกระดับ การที่เด็กๆ ได้เข้ามาอยู่ในสภาพแวดล้อมที่มีการแข่งขันและการเกื้อกูลกันในสเกลใหญ่อย่างโรงเรียนมัธยมประจำจังหวัด ก็เป็นการสร้างภูมิคุ้มกันและทักษะทางสังคมที่จำเป็นในอนาคตอีกด้วย ข้อมูลที่นำเสนอไปนี้เป็นเพียงส่วนหนึ่งที่ยกมาให้เห็นภาพตามสถิติจำนวนนักเรียนในแต่ละจังหวัดเท่านั้น ยังมีโรงเรียนมัธยมอีกหลายแห่งทั่วทั้งภูมิภาคที่ไม่ได้ถูกเอ่ยถึงในที่นี้ ซึ่งไม่ได้แปลว่าโรงเรียนเหล่านั้นมีความสำคัญน้อยไปกว่ากัน เพราะไม่ว่าจะเป็นโรงเรียนขนาดใหญ่พิเศษหรือโรงเรียนขนาดเล็กในพื้นที่ห่างไกล ทุกสถาบันต่างมีอัตลักษณ์ที่ทรงคุณค่า และทำหน้าที่เป็นแหล่งหล่อหลอมทางปัญญาที่ยอดเยี่ยมไม่แพ้กัน ทุกโรงเรียนคือฟันเฟืองสำคัญที่ร่วมกันสร้างอนาคตของชาติในแบบฉบับของตนเองอย่างน่าภาคภูมิใจ   อ้างอิงจาก: – กระทรวงศึกษาธิการ   ติดตาม ISAN Insight & Outlook ทุกช่องทางได้ที่ https://linktr.ee/isan.insight   #ISANInsightAndOutlook #อีสานอินไซต์ #โรงเรียนมัธยมศึกษา #โรงเรียนมัธยมในอีสาน #โรงเรียนในอีสาน

จังหวัด “หนองคาย” เป็นหนึ่งในพื้นที่เชิงยุทธศาสตร์ที่กำลังทวีความร้อนแรงที่สุดในภาคอีสาน ด้วยลักษณะภูมิประเทศที่เรียวยาวขนานไปกับลำน้ำโขงกว่า 210 กิโลเมตร แต่มีความกว้างเฉลี่ยเพียง 20-25 กิโลเมตร ทำให้หนองคายมีสภาพเป็น “ระเบียงเศรษฐกิจ” และด้วยระยะห่างจากตัวเมืองถึงนครหลวงเวียงจันทน์เพียง 25 กิโลเมตร ทำให้หนองคายเป็นเมืองด่านหน้าของการเชื่อมต่อระหว่างไทย สปป.ลาว และจีนอย่างสมบูรณ์แบบ แม้จะเป็นจังหวัดขนาดกลางด้วยพื้นที่ประมาณ 3,026 ตารางกิโลเมตร แต่ศักยภาพทางเศรษฐกิจกลับพุ่งทะยานอย่างน่าทึ่ง ข้อมูลปี 2567 หนองคายมีมูลค่าเศรษฐกิจ (GPP) สูงถึง 54,632 ล้านบาท รั้งอันดับ 15 ของอีสาน แต่ที่น่าสนใจคือ รายได้ต่อหัว (GPP per capita) ที่สูงถึง 120,203 บาทต่อคน ซึ่งทะยานขึ้นเป็น อันดับ 4 ของภาค หากมาดูที่โครงสร้าง จะพบว่า โครงสร้างรายได้หลักไม่ได้มาจากเกษตรกรรมเพียงอย่างเดียว แต่ถูกขับเคลื่อนด้วย ภาคบริการที่สูงถึง 53.6% ตามมาด้วยภาคเกษตร 27.9% และอุตสาหกรรม 18.5% โดยมี “การค้าชายแดน” เป็นจุดเด่นของจังหวัดนี้ โดยในปี 2568 หนองคายทำสถิติมูลค่าส่งออกสูงถึง 96,085 ล้านบาท ครองแชมป์อันดับ 1 ของอีสาน และยังเป็นจุดนำเข้าพลังงานไฟฟ้าที่สำคัญที่สุดของประเทศด้วยมูลค่ากว่า 13,907 ล้านบาท อีกทั้ง หนองคายยังดึงดูดเม็ดเงินมหาศาลผ่านนโยบาย เขตพัฒนาเศรษฐกิจพิเศษชายแดน (SEZ) ในพื้นที่ 13 ตำบล ซึ่งมาพร้อมสิทธิประโยชน์ที่นักลงทุนไม่อาจปฏิเสธได้ ทั้งภาษีเงินได้ที่ลดเหลือ 10% นาน 10 ปี หรือการยกเว้นภาษีนิติบุคคลสูงสุด 8 ปีจาก BOI ทำให้มีกลุ่มทุนระดับโลกอย่าง Tencent (เทนเซ็นต์) จากจีน ที่เล็งปักหมุดบนพื้นที่กว่า 718 ไร่ เพื่อสร้างอาณาจักรโลจิสติกส์ครบวงจรและมหาวิทยาลัยวิศวกรรมเพื่อผลิตบุคลากรรองรับระบบรางโดยเฉพาะ สอดรับกับการเติบโตของธุรกิจโลจิสติกส์ในพื้นที่ที่พุ่งสูงขึ้นถึง 89.3% ขณะที่โครงการ Dry Port (ท่าเรือบก) บริเวณสถานีนาทา กำลังจะเปลี่ยนพื้นที่การเกษตรให้กลายเป็นศูนย์กลางการกระจายสินค้าที่เชื่อมโยงไปถึงคุนหมิงและยุโรป สะพานมิตรภาพและรถไฟความเร็วสูง จิ๊กซอว์เปลี่ยนหนองคาย สะพานมิตรภาพไทย-ลาว แห่งที่ 1 เป็น “เส้นเลือดใหญ่” ที่รวมเอารถยนต์และรถไฟไว้ด้วยกัน และในอนาคตอันใกล้ หนองคายกำลังจะก้าวเข้าสู่ยุค 3 ชั่วโมงครึ่งถึงกรุงเทพฯ ด้วยโครงการรถไฟความเร็วสูงระยะที่ 2 (นครราชสีมา-หนองคาย) วงเงินลงทุนกว่า 3.4 แสนล้านบาท ซึ่งจะทำให้หนองคายกลายเป็นจุดยุทธศาสตร์ที่ไม่มีใครมองข้ามได้อีกต่อไป ในขณะที่เศรษฐกิจหมุนไปข้างหน้า วิถีชีวิตริมโขงยังคงเปี่ยมเสน่ห์ด้วยแนวคิด “ธรรมะ ธรรมชาติ และวัฒนธรรม” ในปี 2568 หนองคายมีนักท่องเที่ยวเกือบ 4 ล้านคน สร้างรายได้กว่า

ในปี 2568 ภาคตะวันออกเฉียงเหนือมีจำนวนแรงงานทั้งหมด 9,326,868 คน คิดเป็นสัดส่วนกว่า 23.4% ของแรงงานทั้งหมดในประเทศ หรือคิดเป็นเกือบ 1 ใน 4 ของแรงงานทั้งประเทศ โดยแบ่งเป็นแรงงานในระบบกว่า 2,343,171 คิดเป็นสัดส่วน 25.1% ของประชากรทั้งหมดในภูมิภาค และนอกระบบกว่า 6,983,697 คน คิดเป็นสัดส่วน 74.9% ของประชากรทั้งหมดในภูมิภาค แรงงานส่วนใหญ่ในภาคอีสานยังคงติดอยู่ในวงจรของภาคเกษตรกรรมหรือการจ้างงานรายวันที่ขาดสวัสดิการและการคุ้มครองทางสังคมที่มั่นคง ความเหลื่อมล้ำในเชิงโครงสร้างนี้ส่งผลให้รายได้ของประชากรส่วนใหญ่ไม่แน่นอนและแปรผันตามปัจจัยภายนอก อย่างเช่น สภาพภูมิอากาศ หรือราคาพืชผลทางการเกษตร ซึ่งเป็นก็ส่งผลทำเกิด “แรงงานพลัดถิ่น” ที่สืบเนื่องมาอย่างยาวนานหลายทศวรรษ เมื่อลงไปดูในรายพื้นที่ จะเห็นได้ว่าจังหวัดหลักอย่าง นครราชสีมา ขอนแก่น และอุบลราชธานี ยังคงครองสถิติจำนวนแรงงานสูงที่สุดในภูมิภาค โดยเฉพาะนครราชสีมาที่มีแรงงานทะลุ 1.2 ล้านคน ซึ่งก็เชื่อมโยงกับฐานการผลิตอุตสาหกรรมและโครงการก่อสร้างพื้นฐานขนาดใหญ่ แต่สิ่งที่น่าสนใจ คือ สัดส่วนแรงงานต่อประชากรในจังหวัดของ “มุกดาหาร” ที่พุ่งสูง 70.4% แสดงให้เห็นถึงความตื่นตัวและการขับเคลื่อนของกำลังแรงงานในพื้นที่ที่สูงมาก อีกทั้งมุกดาหารยังเป็นหนึ่งในเศรษฐกิจหน้าด่านที่สมบูรณ์แบบ ทำให้ประชากรในวัยแรงงานเกือบทั้งหมดต้องถูกดึงเข้าสู่ห่วงโซ่การค้าชายแดน การขนส่ง และภาคบริการเพื่อรองรับการค้าข้ามพรมแดนที่หมุนเวียนตลอดเวลา แรงงานจำนวนมหาศาลจากภาคอีสานไม่ได้ทำงานอยู่ในภูมิลำเนา แต่ไหลเข้าสู่ศูนย์กลางเศรษฐกิจ อย่างเช่น กรุงเทพฯ ปริมณฑล และเขตอุตสาหกรรมภาคตะวันออก เหตุผมคือต้องการแสวงหารายได้ที่สูงขึ้น เนื่องจากข้อจำกัดเชิงโครงสร้างของถิ่นกำเนิด ไม่ว่าจะเป็นการขาดอุตสาหกรรมมูลค่าสูง การลงทุนภาคเอกชนที่กระจุกตัว หรือแม้แต่ข้อจำกัดด้านทรัพยากรธรรมชาติที่ทำให้รายได้จากภาคเกษตรไม่เพียงพอนั่นเอ อย่างไรก็ตาม การไหลออกของแรงงานไม่ได้แปลว่าภาคอีสานอ่อนแอเพียงด้านเดียว เพราะแรงงานพลัดถิ่นได้สร้างเศรษฐกิจส่งกลับผ่านเงินโอนจากเมืองสู่ชนบท ซึ่งกลายเป็นเสาหลักสำคัญของการบริโภคในครัวเรือนอีสาน เงินเหล่านี้ก็ช่วยพยุงเศรษฐกิจท้องถิ่น ทำให้เกิดการหมุนเวียนในภาคการค้าและบริการระดับชุมชน   อ้างอิงจาก: – สำนักงานสถิติแห่งชาติ – กระทรวงแรงงาน – สำนักบริหารการทะเบียน กรมการปกครอง   ติดตาม ISAN Insight & Outlook ทุกช่องทางได้ที่ https://linktr.ee/isan.insight   #ISANInsightAndOutlook #อีสานอินไซต์ #แรงงาน #แรงงานอีสาน #กำลังแรงงาน

ประเพณีบุญบั้งไฟของชาวอีสานหยั่งรากลึกอยู่บนฐานคติความเชื่อเรื่อง “ผีฟ้าพญาแถน” เทพเจ้าผู้บันดาลสายฝน ตำนานพื้นบ้านอย่าง “พญาคันคาก” (คางคก) ที่ยกทัพไปรบชนะพญาแถนจนเกิดเป็นพันธสัญญาว่า หากถึงเดือนหกเมื่อใด มนุษย์จะจุดบั้งไฟขึ้นไปเตือนสติพญาแถนให้ปล่อยฝนลงมาหล่อเลี้ยงพืชพรรณธัญญาหาร ความเชื่อนี้ถือเป็นกุศโลบายของกลุ่มชนชาติพันธุ์ไท-ลาวในลุ่มน้ำโขง ที่ต้องพึ่งพาวัฏจักรของธรรมชาติในการดำรงชีพท่ามกลางสภาพภูมิประเทศที่แห้งแล้งของที่ราบสูง หากย้อนดูประวัติศาสตร์ของประเพณีบุญบั้งไฟ คือ หนึ่งในฮีตสิบสอง คองสิบสี่ ที่ยึดโยงชุมชนอีสานเข้าไว้ด้วยกัน ในอดีตงานบุญนี้คือเครื่องมือทางสังคมศาสตร์ที่ทรงพลังที่สุด เป็นช่วงเวลาเดียวของปีที่กฎเกณฑ์ทางสังคมถูกผ่อนปรน ชาวบ้านสามารถดื่มกิน เซิ้งร่ายรำ และแสดงออกถึงสัญลักษณ์ทางเพศและความอุดมสมบูรณ์ ได้อย่างเปิดเผยและสนุกสนาน เป็นการปลดปล่อยความเครียดก่อนที่จะต้องก้มหน้ากรำแดดทำนาอย่างหนักในฤดูฝนที่กำลังจะมาถึงนั่นเอง ทำไมคนอีสานจึงยังทุ่มเทเม็ดเงินมหาศาลเพื่อจุดบั้งไฟ⁉️ บั้งไฟไม่ได้ทำหน้าที่แค่ขอฝนเท่านั้น แต่ยังเป็นพื้นที่จำลองที่รวมเอาความภาคภูมิใจ อัตลักษณ์ และการประกาศศักดาของชุมชนเข้าไว้ด้วยกัน การที่บั้งไฟของหมู่บ้านใดขึ้นสูงที่สุด ไม่ได้แปลว่าฝนจะตกหนักที่สุด แต่หมายถึงเกียรติยศ ความสามัคคี และบารมีของคนในชุมชนนั้น และเมื่อก้าวเข้าสู่ยุคปัจจุบัน บุญบั้งไฟได้ถูกยกระดับจากการต่อสู้กับความแห้งแล้ง สู่การเป็นหนึ่งในเครื่องยนต์ขับเคลื่อนเศรษฐกิจสร้างสรรค์ งานบุญเดือนหกเปรียบเสมือนมหกรรม “Soft Power” ที่สร้างเม็ดเงินสะพัดมหาศาล ซึ่งเชื่อมโยงอุตสาหกรรมหลายอย่างเข้าด้วยกัน ตั้งแต่งานหัตถกรรมอย่างการแทงลายศรีภูมิประดับลวดลายบนบั้งไฟ อุตสาหกรรมทอผ้าไหมและผ้าขิดที่ถูกนำมาตัดเย็บเป็นชุดนางรำนับพันคน อุตสาหกรรมดนตรีและมหรสพอย่างวงดนตรีหมอลำ ไปจนถึงธุรกิจอาหาร ที่พัก และการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมอีกด้วย การประกวดขบวนแห่และการแข่งขันจุดบั้งไฟ ก็ถือเป็นแม่เหล็กดึงดูดนักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยและต่างชาติให้หลั่งไหลเข้าสู่ภูมิภาค ก่อให้เกิดการกระจายรายได้สู่ฐานราก ประเพณีบุญบั้งไฟจึงเป็นการนำทุนทางวัฒนธรรมและตำนานความเชื่อมาต่อยอดและประยุกต์ใช้ในโลกทุนนิยมสมัยใหม่ได้อย่างกลมกลืน ท้ายที่สุดแล้ว บั้งไฟทุกลูกที่พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าในวันนี้ ตัวอย่างพิกัดงานประเพณีบุญบั้งไฟ ยโสธร งานบุญบั้งไฟที่โด่งดังที่สุดในไทย 📍บริเวณลานด้านหน้าพญาคันคาก จ.ยโสธร📆8-10 พ.ค. 69 📍บุญบั้งไฟ อ.กุดชุม📆11-17 พ.ค. 69 📍บุญบั้งไฟ อ.เลิงนกทา📆13-19 พ.ค. 69   กาฬสินธุ์ 📍บุญบั้งไฟบัวขาว อ.กุฉินารายณ์📆2-3 พ.ค. 69 📍บุญบั้งไฟ อ.คำม่วง📆2-8 มิ.ย. 69   ขอนแก่น บุญบั้งไฟ อ.กระนวน📆23 – 24 พ.ค. 69   ชัยภูมิ 📍บุญบั้งไฟ อ.เนินสง่า📆2-3 พ.ค. 69   นครพนม 📍บุญบั้งไฟบ้านพุ่มแก อ.นาแก 📆29 เม.ย. -1 พ.ค. 69   นครราชสีมา 📍บุญบั้งไฟ อ.โนนแดง📆2-3 พ.ค. 69   หนองคาย 📍บุญบั้งไฟเดือนหก อ.เมืองหนองคาย📆1-4 พ.ค. 69   บึงกาฬ 📍บุญบั้งไฟ อ.เหล่าทอง📆9-10 พ.ค. 69 ร้อยเอ็ด 📍บุญบั้งไฟ อ.พนมไพร📆30 พ.ค.-1 มิ.ย. 69 เป็นสนามที่มีการจุดบั้งไฟมากที่สุดในประเทศ 📍บุญบั้งไฟลายศรีภูมิ อ.สุวรรณภูมิ📆30 พ.ค.-7 มิ.ย.

เปิดข้อมูลสองเมืองแฝดแห่งอีสานกลาง เมื่อ “กาฬสินธุ์” เมืองน้ำดำผู้มั่งคั่งด้วยศิลปวัฒนธรรม กับ “มหาสารคาม” ตักศิลาแห่งภาคอีสาน หากนำข้อมูลมาเปรียบเทียบกันจะเห็นได้ว่า กาฬสินธุ์ดูจะได้เปรียบด้วยพื้นที่ขนาดเกือบ 7 พันตารางกิโลเมตร และจำนวนประชากรที่หนาแน่นกว่า แต่พอดู GPP หรือมูลค่าเศรษฐกิจรวม กลับกลายเป็น มหาสารคาม ที่คว้าชัยไปครองด้วยตัวเลข 72,169 ล้านบาท ทำให้รายได้เฉลี่ยต่อหัวของชาวสารคามมีรายได้ทิ้งห่างเพื่อนบ้านเกือบหมื่นบาทต่อปี เมื่อลงไปดูธุรกิจในพื้นที่ เราจะเห็นความต่าง คือ บจก.อุตสาหกรรมน้ำตาลอีสาน จังหวัดกาฬสินธุ์ ได้โชว์ศักยภาพการผลิตระดับยักษ์ใหญ่ กวาดรายได้ทะลุ 2,362 ล้านบาท แต่ด้วยต้นทุนและกลไกตลาดเกษตร ทำให้เหลือกำไรเพียง 72 ล้านบาทเท่านั้น ในขณะที่ บจก.มหาสารคาม เบเวอเรช รายได้อาจจะน้อยกว่า แต่กลับทำกำไรพุ่งถึง 110 ล้านบาท แม้สารคามจะกินขาดเรื่องกำไรธุรกิจ แต่ถ้าพูดถึงแรงดึงดูดกาฬสินธุ์คือผู้ชนะอย่างสมบูรณ์แบบ กาฬสินธุ์ กวาดนักท่องเที่ยวไปกว่า 2.5 ล้านคนในปีล่าสุด สร้างรายได้เข้าจังหวัดมหาศาลกว่า 3 พันล้านบาท มากกว่ามหาสารคามเกือบ 3 เท่า อีกทั้งกาฬสินธุ์ยังมี “ผ้าไหมแพรวา” ซึ่งไม่ใช่แค่ผ้าทอ แต่เป็นงานศิลปะชั้นสูงที่ตีค่าเป็นเงินได้มหาศาล รวมถึงพืชเศรษฐกิจอย่างพุทรานมและกุ้งก้ามกราม สรุปคือ มหาสารคาม เป็นเมืองที่เติบโตจากภายใน ขับเคลื่อนด้วยพลังคนหนุ่มสาวและนิสิตนักศึกษา เกิดวงจรการใช้จ่ายหมุนเวียนในจังหวัดอย่างคึกคักผ่านห้างร้านและสถานศึกษา ในขณะที่กาฬสินธุ์ กำลังแปลงโฉมตัวเองจากเมืองเกษตรแบบดั้งเดิม สู่เมืองเศรษฐกิจสร้างสรรค์ที่ใช้ต้นทุนทางวัฒนธรรมและธรรมชาติมาสร้างจุดขาย จนกลายเป็นจุดหมายปลายทางที่คนทั่วประเทศต้องมาเยือนนั่นเอง   อ้างอิงจาก: – สำนักงานสถิติแห่งชาติ – สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ – สำนักบริหารการทะเบียน กรมการปกครอง – กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา – กรมพัฒนาธุรกิจการค้า – กรมทรัพย์สินทางปัญญา   ติดตาม ISAN Insight ทุกช่องทางได้ที่ https://linktr.ee/isan.insight   #ISANInsight #อีสาน #อีสานอินไซต์ #Business #Economy #ISAN #ธุรกิจ #เศรษฐกิจ #ธุรกิจอีสาน#เศรษฐกิจอีสาน #กาฬสินธุ์ #มหาสารคาม #จังหวัดในภาคอีสาน

งบประมาณจังหวัด คือ งบประมาณแผ่นดินที่รัฐบาลจัดสรรลงไปให้แต่ละจังหวัด เพื่อใช้ดำเนินโครงการพัฒนาในพื้นที่ตามแผนพัฒนาจังหวัดของตัวเอง โดยเน้นแก้ปัญหาและยกระดับเศรษฐกิจ-สังคมในระดับพื้นที่ อย่างเช่น โครงสร้างพื้นฐานขนาดเล็ก (ถนนชุมชน แหล่งน้ำ), การท่องเที่ยว, การเกษตร, การพัฒนาคุณภาพชีวิต จุดเด่นของงบประเภทนี้คือเป็นงบที่พื้นที่มีส่วนกำหนดมากกว่างบของกระทรวง เพราะจังหวัดสามารถเสนอแผนและโครงการขึ้นมาได้เอง โดยงบประมาณจังหวัดเป็นเพียงส่วนหนึ่งของงบทั้งหมดที่ลงไปในพื้นที่เท่านั้น ยังมีงบอีกก้อนใหญ่ที่มาจากส่วนกลาง อย่างเช่น งบกระทรวงคมนาคม งบโครงสร้างพื้นฐานขนาดใหญ่ หรือโครงการระดับประเทศ ซึ่งมักไม่ถูกนับรวมในงบจังหวัดนั่นเอง ในปี 2561 งบประมาณจังหวัดของภาคอีสานมีมูลค่ารวมอยู่ที่ประมาณ 6,562 ล้านบาท ขณะที่ในปี 2569 ลดลงเหลือราว 5,492 ล้านบาท หรือหายไปมากกว่า 1,000 ล้านบาท ภายในระยะเวลาเพียง 8 ปี ปี 2561 เป็นช่วงที่รัฐใช้งบจังหวัดเป็นเครื่องมือกระตุ้นเศรษฐกิจฐานราก อัดงบลงพื้นที่จำนวนมากเพื่อให้เกิดการจ้างงานและหมุนเงินเร็ว ทำให้เห็นตัวเลขสูงแทบทุกจังหวัด แต่หลังจากนั้น โดยเฉพาะหลังโควิด รัฐต้องเผชิญข้อจำกัดทางการคลังมากขึ้น ทำให้งบถูกใช้แบบเลือกจุดมากขึ้น หรือแม้กระทั่งการย้ายงบไปสู่โครงการขนาดใหญ่ระดับประเทศ อย่างเช่น โครงสร้างพื้นฐาน(รถไฟ ทางหลวง เขตเศรษฐกิจพิเศษ) และโลจิสติกส์ ซึ่งไม่ได้นับอยู่ในงบจังหวัดโดยตรง ทำให้ภาพรวมงบจังหวัดดูเหมือนลดลง ทั้งที่เงินจริงยังถูกใช้ เพียงแค่เปลี่ยนช่องทาง นอกจากนี้ รัฐยังหันมาเน้นลงทุนในจังหวัดที่มีศักยภาพเชิงยุทธศาสตร์ ยกตัวอย่างเช่น เมืองศูนย์กลางหรือพื้นที่ชายแดน ส่งผลให้บางจังหวัดได้งบเพิ่ม ขณะที่หลายจังหวัดถูกลดลงนั่นเอง หากพิจารณาข้อมูลงบประมาณจังหวัดในภาคอีสานเปรียบเทียบระหว่างปี 2561 กับปี 2569 จะพบว่า ภายในระยะเวลาเพียง 8 ปี จังหวัดขนาดใหญ่ที่เคยครองอันดับต้นแทบทั้งหมด อย่างเช่น นครราชสีมา ศรีสะเกษ และอุดรธานี ยังคงยืนอยู่ในกลุ่มบน แต่ตัวเลขกลับหดตัวลง เช่น นครราชสีมาจาก 452 ล้านบาท เหลือ 443 ล้านบาท ขณะที่ศรีสะเกษลดจาก 415 เหลือ 332 ล้านบาท และอุดรธานีจาก 399 เหลือ 318 ล้านบาท การลดลงในจังหวัดขนาดใหญ่ซึ่งอาจจะเกิดจากรัฐกำลังกระจายงบประมาณใหม่จากพื้นที่ศูนย์กลางเดิมไปยังจังหวัดที่มีศักยภาพการเติบโตหรือมีความจำเป็นเชิงยุทธศาสตร์มากขึ้น ขณะที่ อุบลราชธานีและขอนแก่น ซึ่งในปี 2561 อยู่เพียงอันดับ 9 และ 10 แต่ในปี 2569 กลับขยับขึ้นมาอยู่ในอันดับ 2 และ 3 ตามลำดับ ซึ่งทั้งสองจังหวัดก็มีบทบาทใหม่ในฐานะหนึ่งในหัวเมืองเศรษฐกิจของอีสานยุคใหม่ โดยเฉพาะขอนแก่นที่มีการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน การลงทุนภาคเอกชน และการผลักดันเมืองอัจฉริยะ (Smart City) อย่างต่อเนื่อง ขณะที่อุบลราชธานีมีศักยภาพเชิงภูมิศาสตร์ในฐานะประตูการค้าเชื่อมลาว-เวียดนาม ซึ่งสอดคล้องกับเศรษฐกิจชายแดนที่รัฐให้ความสำคัญมากขึ้น อ้างอิงจาก: – สำนักงบประมาณ – สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ – กระทรวงคมนาคม – สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติแผนยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี